Feedback?
HOME  |  Nieuws  |  We gaan naast het kind staan

We gaan naast het kind staan

Wat doet het Sociaal Wijkteam? Wie werkt er en met welke vragen kunt u er terecht? Acht medewerkers stellen zich graag aan u voor. Vandaag deel 6: Judith Naaldenberg, schoolmaatschappelijk werker.

Soms kan het zo zijn dat je kind niet lekker in zijn vel zit. Er kan van alles achter zitten. Misschien vertoont je zoon boos gedrag of is hij juist veel stiller dan normaal omdat er thuis iets speelt. Of je dochter zit op school in de knel, het leren lukt niet en de afstand met haar klasgenootjes wordt steeds groter. Er kan ook uitgebreider onderzoek nodig zijn omdat het vermoeden bestaat dat je kind een vorm van Autisme of ADHD heeft. In al dat soort gevallen komen mijn collega┬┤s en ik in actie.

Je kunt op verschillende manieren bij ons terechtkomen. Soms neemt de school contact met mij op als zij vragen of zorgen hebben over een leerling. Soms vragen ouders om een afspraak, bijvoorbeeld als hun kind gepest wordt. Kinderen kunnen ook zelf naar een leraar stappen die ze vertrouwen. En als je je als ouder zorgen maakt over het gedrag van je kind thuis kan je altijd zelf bij het Sociaal Wijkteam langskomen.

Wij helpen je een oplossing te vinden. Onpartijdigheid en gelijkwaardigheid staan voor ons in elk gesprek centraal. We bepalen dus niet voor jou en je kind wat het beste is. Wij bieden een luisterend oor en brengen samen met jou, je kind en school je vragen en zorgen in kaart.

Als schoolmaatschappelijk werker sta ik naast je kind. Wat heeft je kind nodig? Ik herinner me een jongen die heel erg boos was. Daarvoor bestaat geen standaardoplossing. Door mijn nieuwsgierigheid naar zijn boosheid, ontdekte ik dat hij de lesstof veel langzamer verwerkte dan zijn klasgenoten. Dat frustreerde hem. Dus hebben we daarvoor een oplossing gezocht.

Belangrijk is ook dat we niet iedereen hetzelfde beoordelen. Elk gezin en elk kind verdienen de aanpak die het beste bij hen past. Laatst sprak ik bijvoorbeeld een puber die niets wilde. In ons gesprek maakte haar weerstand langzaam ruimte voor openheid. Ik heb haar uitgedaagd om te dromen over haar toekomst. En het resultaat was dat zij inzag dat ze zelf aan het roer staat van haar leven en dat zij daarin zelf keuzes kan maken. Op dat soort momenten voel ik me bevoorrecht dat ik eraan mag bijdragen dat een kind weer gelukkiger door het leven gaat.